Мадлен Тиен – Не вели дека немаме ништо

Превод од англиски јазик: Иван Шопов страници: 556 формат:195×125 цена:500

„Не вели дека немаме ништо“ е роман во кој е прикажан животот на две генерации од едно пошироко кинеско семејство – генерацијата на оние кои живееле за време на Културната револуција на Мао Ѕетунг и онаа на нивните деца, кои станале студенти што протестираат на плоштадот Тиенанмен. Во средиштето на приказната се две млади жени, Мери и Аи-минг. Преку нивниот меѓусебен однос, Мери успева да ги спои делчињата од приказната за нејзиното распрснато семејство во денешен Ванкувер, барајќи одговори во кревките нишки на нивната колектива приказна. Нејзината потрага ќе ги открие енигматичниот и талентиран пијанист Каи, срамежливиот и извонреден композитор Врабец и младата виолинистка Џули, кои ќе бидат принудени одново да ги создаваат своите уметнички и лични идентитети за време на политичките превирања и кампањи во Кина. Нивните судбини ќе одекнуваат и ќе оставаат белег и во годините што следат. Зрело и префинето, со чувство за убавина и хумор, Мадлен Тиен напишала роман кој истовремено е интимен и изразито политички, вкоренет во деталите на животот во Кина, но и трансцендентен во својата универзалност.

Не вели дека немаме ништо.pdf

Нарачај

Последното интервју со Витолд Гомбрович

Во првите денови од јули 1969 година, професор на еден од американските универзитети му испратил на Гомбрович писмо со низа прашања, главно поврзани со неговите драми, за да објави интервју со него во списание посветено на драмската уметност. Како вообичаено во последните месеци, Витолд Гомбрович ѝ ги издиктирал оговорите на својата жена, Рита.


Гомбрович: За жал, тешко ќе ми биде да одговорам на сите овие прашања со оглед на астмата. Затоа, ќе бидам краток.

1.

Како се изградивте како автор?

– Тешко ми е да зборувам за тоа. Си дојде некако само од себе. Прочитајте ги моите разговори со Доминик де Ру.

2.

Што Ви има извршено најголемо влијание во областа на книжевноста?

– Полски писатели: Мицкевич, Пасек. Француски писатели: Монтењ, Рабле, А. Жари и надреалистите (не директно, туку како атмосфера). Англиски писатели: Шекспир, „Пиквичкиот клуб“ на Дикенс, Честертон. Руски писател: Достоевски. Германски писатели: Гете и Томас Ман. Уште неколкумина класични писатели, како Сервантес, и неколкумина филозофи (во уметничка смисла) ми имаат повлијаено повеќе во поглед на стилот – Шопенхауер, Ниче. Но, се оформував независно од стиловите на моите омилени писатели.

3.

Играше ли сликарството голема улога во Вашето творештво?

– Сликарството? Сликарството има непријател во мене и го победувам со цигари. Постојат вредности кои се оправдани и порочни вредности. Потребата за леб е оправдана, а потребата за цигара, за сликарство е порок. Како се стекнува? Преку огромниот пазар, преку вештачката култура, преку чувствителноста изопачена со натпреварување, преку наметнатата хиерархија на вредности. Мојата полемика со Жан Дибифе на темава ќе биде објавена во бројот на Cahiers de L’Herne што ми е посветен мене.

4.

Можете ли да ни кажете нешто за потеклото на Вашата прва драма?

– За „Ивона, принцезата на Бургундија“? Сè што пишувам настанува некако самостојно, вон мене.

5.

Како работите на Вашите драми?

– Ве молам прочитајте го мојот дневник.

6.

Асистирате ли на театарските проби?

– Никогаш.

7.

Вие ли го избирате режисерот? Соработувате ли со него? А со актерите?

– Никогаш.

8.

Можете ли да ни кажете нешто во врска со еволуцијата на вашето творештво? Кон што се стреми вашиот театар? Од каде извира?

– Мојот театар сам си го наоѓа патот, исто како и другите мои дела. Кога започнувам нова драма, немам поим каде ќе ме одведе. Тоа важи за целото мое драмско творештво. Циничен сум, секако дека го имам предвид ефектот, поетичноста, а особено сценската вредност. Трите драми што ги имам напишано беа замислени и завршени без какво било влијание, затоа што никогаш не одам во театар и, особено, затоа што живеев во Аргентина, далеку од театарските и книжевните кругови. Во такви услови, морав да се потпрам единствено сам на себе. Кога во 1964 година поставија две мои драми на сцена, критиката ме подведе под театарот на апсурдот на Јонеско и Бекет. Притоа, едната драма беше напишана во 1935, а другата во 1946 година, значи, долго пред театарот на Бекет и на Јонеско. Нејсе, мојот театар не е театар на апсурдот, и јас сум принципиелно против опсесијата со апсурдот и воопшто против тонот на модерната книжевност. Станува досадно.

9.

Има ли ликови во Вашите драми? Симболизираат ли нешто?

– Ништо не симболизираат. Не сум писател од XIX век.

10.

Дали тоа што го пишувате може да се нарече „нов театар“?

– Не знам што е тоа.

11.

Женет, Бекет, Јонеско, Арабал, Арто?

– Тешко ми е да се искажам за нив во неколку збора. Во основа, ги почитувам, но од дистанца, не сум бил во театар триесет години.

12.

Што е за вас идеален театарски простор?

– Обичен голем театар со добра акустика.

13.

Сценографијата, светлото, звуците – играат ли улога во вашите драми?

– Да, и тоа голема. Но, не го поднесувам „модерниот“ стил, цело време истото. Впрочем, не се мешам во тие работи, му оставам слобода на режисерот. Во тој поглед, станувам верник од мрзеливост, ѝ се препуштам божјата милост.

14.

„Оперета, божествен идиотизам, совршен театар.“ Напишавте оперета?

– Не. Напишав трагикомедија во форма на оперета.

15.

Какви планови имате за иднината?

– Да умрам.


Превод од полски јазик: А. Јованчевски, Т. Кариќ, Т. Богданоски

Gombrowicz 2

Летни приказни со Или-Или и Бегемот

Верно и трајно пријателство во споделената љубов кон квалитетната домашна и преводна книжевност!
Или-Или и Бегемот – повторно заедно!
И ова лето во книжарницата Или-Или, нашите изданија со намалени цени!
Куп радости за секој книжевен сладокусец. Бујрум!

Витолд Гомбрович – Бакакај

Превод од полски јазик: Филип Димевски страници: 274 формат:180×110 цена: 300

Збирката раскази „Бакакај“ ги содржи раните творби на Гомбрович. Тоа првото дело што го објавил Гомбрович под насловот „Мемоари од пубертетот“, но при преобјавувањето на делото, самиот Гомбрович го променил насловот во „Бакакај“, според називот на улицата на која живеел во Буенос Аирес. Читањето на овие раскази дава поим за литературното мајсторство и за оригиналната опсервациска замисла на авторот и го олеснува разбирањето на неговите подоцнежни дела. Расказите во „Бакакај“ го откриваат фасцинантниот свет што го создал Витолд Гомбрович, еден од најважните и најдобрите писатели на дваесеттиот век. Во бизарните, фантастични и комични раскази, неговите ликови стануваат дел од модерното време, тие сонуваат, патуваат, лудуваат… Во „Бакакај“ се претставени луѓе од соседството во театрален секојдневен апсурд, во кој се можни и најфантастичните мисли и случки.

Бакакај.pdf

Нарачај

Очудувања #3

страници: 73 формат: 185×110 цена: 150

Во „Очудувања #3“ ви ги претставуваме:

Ѕвездан Георгиевски, Ѓоко Здравески, Тони Миленковски, Владимир Плавевски, Владимир Мартиновски, Иван Шопов, Ѓорѓи Крстевски, Ненад Јолдески, Наташа Сарџоска, Андреј Ал-Асади, Сања Михајловиќ-Костадиновска, Билјана Ѓонеска.

Очудувања #3.pdf

Нарачај

Билјана Ѓонеска – (Рас)кажувајќи ја бесконечноста

Кон „(Бес)конечни модели на расказот“ од Сања Михајловиќ-Костадиновска.


Насловот од збирката „(Бес)конечни модели на расказот“, на Сања Михајловиќ-Костадиновска ѝ послужил како платформа за обединување парови противречни термини. Првиот пар е составен од двете последни именки. Тука зборот „модел“ потсетува на оперативниот чин на средување и усреднување, со безлично пакување во калапи. Наспроти него е зборот „расказ“ кој упатува на креативниот чин на творење и отворање, со интимно распакување низ зборови. Вториот пар е сочинет од спротивни придавки, со проширената „бесконечни“ и нејзиното (дефинитивно) подмножество „конечни“. Противречната употреба на претставката „без“ (која звучно се изедначила во „бес“) е бонус, зашто и таа треба да означува одземање, а во состав на придавката служи за бескрајно придодавање. Па сепак, во едно вакво соочување, спротивставените зборови од насловот меѓусебно не си попречиле, ниту еден со друг се ограничиле. Напротив, тие суштински се сврзале, ем се надоврзале. Поврзувањето е органско, а последователното редење раскази изгледа природно и нагонско. Тоа потсетува на биолошки процес, во кој воедначено спакуваните гени се распакуваат како бесконечни варијации луѓе и карактери.

Тргнувајќи од ваквата паралела, а целејќи кон повеќеслојноста на расказите, овој осврт се отвара пред читателот во целини кои (по своите наслови) потсетуваат на биолошки процеси, а (во својата суштина) припаѓаат на некои од тринаесетте циклуси раскази во оваа збирка. Целините се пригодно групирани во дел посветен на писателите, и посебен дел за читателите, иако расказите еднакво ги третираат и креативните процеси низ кои минува писателот (кога создава дело), но и креативните промени кои ги доживува читателот (кога чита едно дело).

Раскази за креативните процеси кај писателот

Инкубација е првична фаза, пригодно претставена низ циклусот „Почетнички раскази“. Тоа е период кога идејата за расказот е кревка и неразвиена, па тој е зачеток во зародиш, или рудиментиран запис. Тука спаѓаат: сите идеи со блескаво осмислен почеток, а вечно недоврешен („Вртимушка“) или никогаш оформен („Жижица“) завршеток; идеи чиј крај го сменил почетокот, па никогаш не можат да се вратат на ниво на изблик, и својот првобитен облик („Млечно запче“); идеи чија смисла на почетокот е заробена во прибелешки, за потем да ечи слободно низ прикаски („Куќичка за птици“).

Транслација означува период на преод, и превод на мислата во збор. Се исчитува низ циклусот „Функционални раскази“ бидејќи во оваа фаза писателските и писарските способности се обединуваат во функција на трескавично (за)пишување. Тоа се сите оние мигови кога по расказот посегнуваме со цел да ѝм дадеме: облик на некои несредени и недоречени идеи („Игла и конец“ и „Хефталка“); заеднички дом на насобраните зборови („Жлеб“ и „Штипки“); оддишка на несаканите, вознемирувачки и обеспокојувачки мисли („Чергиче“ и „Леѓен“); слобода на застарените, одвишни и непотребни теми („Стари чевли во нова кутија“ и „Чепкалка за заби“).

Формулација е напредна фаза на неуморно дотерување и постојано усовршување на расказот. Таа е опфатена во циклусот „Патувачки раскази“ зашто налик на пакување при патување, во оваа фаза прибегнуваме кон бескрајни „селектирања, отфрлања, премислувања, подредувања“ на материјалот со кој располагаме („Количка за багаж“). Од зборовите кои останале ги одбираме најпотребните, грижливо ги средуваме во реченици и го прилагодуваме стилот („Несесер“), пакувајќи го во конечен облик, постојано следени од чувството на некомплетност („Куфер“). И во една таква надреденост врз буквите и интерпункциските знаци, врз зборовите и сложените реченици, создаваме расказ кој „почнува онаму каде престанува да постои“, расказ кој е истовремено продукт на „заминување и на одминување“, на селективно бришење, но и на селективно запишување („Знак каде што завршува еден град“).

Нарација е завршен период на заокружено раскажување. Оваа фаза е насликана низ циклусот „Ситни раскази“ бидејќи тогаш нараторот е вистински загледан во ситните детали од големата слика. Токму тие привидни ситници го заокружуваат стилот на писателот, но и впечатокот кај читателот. Заради нив добиваме јасна слика за секоја раскажувачка постапка, па лесно знаеме да разграничиме дали прозата е соголена, исповедничка ем за авторот олеснувачка („Мрсул“); дали е вешта, намамувачка („Мамец“) или провоцирачка („Голо пупе“). Дали наликува на хаику, па е куса, мудра и освежувачка („Кесичка чај“); или е вербална вежба што почнува како збороигра а води до брза здосадувачка („Гума за џвакање“). Оваа фаза означува крај на еден раскажувачки циклус.

Инхибиција е меѓуфаза. Верно го следи завршениот, и му претходи на новиот раскажувачки бран. Претставена е низ циклусот „Суеверни раскази“ зашто е период исполнет со мали ритуали и лични суеверија на авторот со цел да се надмине писателскиот блок. Тој може да се јави заради немарност и расеаност („Талог за кафе“), или прекумерна опседнатост и засегнатост со некоја тема („Урочливи очи“). Тоа е воедно призив на ново вдахновување, и вовед во некое ново раскажување.

Раскази за креативните промени кај читателот

Рецепција е првичен и површен прием на четивото. Соодветствува на сетилна дразба, па затоа е опфатена во циклусот „Деликатесни раскази“. Тоа е фаза на прво исчитување и необработени впечатоци. На почетокот нѝ помага лесно да го одредиме квалитетот на дразбата (т.е. прочитана проза), а набрзо и да го истенчиме сопствениот праг за дразба (т.е. естетскиот критериум за проза). Во оваа фаза може да дознаеме дали расказот е умерен и угоден („Сладолед“ и „Лубеница“) или претеран, патетичен, и можеби здодевен („Тулумба“ и „Сол и црн пипер“).

Емотивна реакција е свесно доживување на прочитаното. Циклусот „Иритирачки раскази“ е упатен за состојбата по прочит на добар, силен и впечатлив расказ, зашто тој може да разбуди антагонистички, прогонувачки, па дури и вознемирувачки чувства. Тоа се чувства кои на еден кус миг посветен за кус расказ, му ја даваат моќта да го прекине текот на мислите („Мевце во заб“), следот на постапките („Каменче во чевел“), и да ги отвори очите („Трепка во око“).

Перцепција е воочување, кое следи по соочувањето со четивото. Најблизок е до циклусот „Вселенски раскази“, оти тоа е период за општи заклучоци и сумирање впечатоци. Тогаш дознаваме кои раскази задираат во колективното несвесно („Супернова“), а кои во личното и трауматичното („Кратер“). Тоа е сознанието што ќе нè следи долго по секој впечатлив прочит, и ќе нè гони во нов читателски подвиг.

Раскази за секоја прилика

Оваа збирка крие неколку трикови.

Прво, насловот најавува само модели на раскази, а циклусите откриваат раскази за модели на расказот. Нивната содржина пак открива раскази за раскази, кои се модели на расказот. И така слој по слој, ред по ред, (рас)кажувањето се продлабочува во бесконечност и недоглед.

ВторСања Михајловиќ-Костадиновскао, циклусите откриваат раскази групирани според тип на асоцијативност и разбудена алузивност т.е. според нивното преносно значење. Истовремено, циклусите ги групираат расказите водејќи се и од нивното буквално значење и практична применливост. Така, еден расказ може да послужи и како текст посветен на чинот на писателско творење, но и како потсетник при пакување („Несесер“ и „Куфер“) или бон-тон прирачник за етикеција на однесување („Хотелско сапунче“). Може да биде расказ за читателските доживувања, но и рецепт за приготвување („Кесичка чај“). Кога се губи границата меѓу симболичното и алегоричното од една страна, и практичното и буквалистичкото од друга, расказот станува повеќенаменски, повеќеслоен и посуштински.

Трето, спис раскази во рамки на еден циклус, не е само попис на тематски врзани приказни, туку и на сродни случки и состојби. За илустрација можат да послужат насловите од циклусот „Иритирачки раскази“ кои сеопфатно ги прибрале најчестите непријатности во секојдневието: мевце во заб, каменче во чевел, прдеж во лифт, трепка во око, дамка на маица, паста за заби при крај, скинато копче, резервна гума, коњско опавче, пепелник, плускавец.

Конечно, збор-два за релацијата автор-текст-тема и нивните (бес)конечни варијации. На оваа оска, стилските вежби на Рејмон Кено, низ 99 антологиски примери ги открија (бес)конечните можности во писателскиот третман на иста книжевна тема. Од друга страна, показните вежби на Сања Михајловиќ-Костадиновска, претставуваат 79 практични примери дека недобројните варијации во авторскиот пристап кон една тема, можат дополнително да бидат умножени од безбројни варијации во моделирачкиот пристап кон еден расказ. Од таму, не изненадува откритието дека различните стилски вежби на Кено, кај Михајловиќ-Костадиновска можат да постојат и во рамки на еден единствен расказ. Така расказот „Квака“ на кус простор  прави долг преглед на различни раскажувачки стилови вклучувајќи: страшен и смешен, реалистичен и фантастичен, криминалистичен и авантуристичен, а најпосле и конзервативен (бајковит) како и постмодерен оглед.

И воопшто, сите куси едноставни раскази имаат повеќеслојни, згуснати значења. Затоа оваа збирка наликува на џепна енциклопедија за прозни минијатури, и микро-музеј за расказни модели, макети и скулптури.

Иван Шопов разговара со Васко Марковски

Неодамна во рамки на фестивалот ArtArea 2 беше промовирана книгата „Урбани легенди“ од Васко Марковски, која Бегемот ја објави во едицијата Плочка. Книгата содржи педесетина текстови првично објавени во неделникот Форум во периодот 2010-2011 година. Со авторот разговаравме за почетоците на циклусот текстови, поривот за собирање необични градски приказни, начинот на откривање нови градови, односот кон некогашно и сегашно Скопје…


Кажи ни нешто за корените на твојот интерес за урбаната митологија. До каде досегаат корените на овој циклус текстови и што претходеше на создавањето на книгава?

Интересот за уникатните нешта околу нас веројатно се буди кај сите нас уште во најраното детство, кога се формираме како личности, обликувани од маалскиот живот. Кај да е, маалото ќе ни стане тесен и изџвакан простор, па почнуваме со првите пустоловини, откривајќи ги физиономиите и границите на безбедното движење низ соседните маала. Набргу, ќе почнеме да ги стекнуваме првите познанства и пријателства во дотогаш непозната средина, па со првите дружби ќе треба да извадиме кој што носи со себе како нематеријален багаж, што од желба за споделување на радостите, што – како капитал за градење на своите позиции во средината во која треба да се претставиме како интересни ликови, со уникатни квалитети и духовен капитал. Веројатно и кај мене љубопитноста за урбаната митологија почнала да се буди тогаш. И како што нашиот свет станува поголем, така се зголемува и територијата на нашата љубопитност.

Во текстовите од „Урбани легенди“ главно се фокусираш на малите приказни, оние што нема да се најдат во учебниците по историја. Чувствуваш ли некаква, условно кажано, должност да се бориш против минливоста и да спасиш од заборав одредени луѓе, места, феномени?

Ми се чини дека влегувањето во „месијански“ филм — дека мораш нешто да спасиш или дека токму ти си тој што би требало нешто да спаси — ако не е од почетокот, тогаш набргу ќе стане лош пријател, кој знае да те фрли во претенциозност или во несамокритичност. Експериментирајќи низ разни форми на споделување на своите радости со луѓето околу мене, сфаќам дека креативниот процес е најпродуктивен кога е растоварен од мислата што ќе биде со делото што се создава откако ќе се создаде. Колку побргу ѝ пуштиме пат во нашите срца на пораката дека треба да бидеме како децата, толку побргу ќе бидеме радосни од самиот чин на креирање и креативно споделување на нашите радости. Не постои поголема радост од мигот кога ќе се видиш себеси како заиграно дете. Луѓето, местата и феномените од нашето опкружување се, на некој начин, податлив драгоцен материјал преку кој ќе можеме да си поприкажеме, со нашите современици и сограѓани, на јазик што ни е заеднички, за убавите лица на човештината, денес заџбунети од вревата на алчноста, себецентричноста и непродуктивноста.

Видлива е твојата страст за откривање градови. Дали откривањето на градовите повеќе значи да се откриваат луѓе, а не простори?

Некако ми се неразделни. Две лица на една целина. Просторот, особено во градовите, речиси во целост е обликуван од луѓето. Но, и просторот ги обликува луѓето – да ја споменеме повторно себеидентификацијата. Од кој агол и да трнеш, откривањето ќе биде возбудливо. Некогаш можеме да бираме, па да одбереме од кој крај на приказната ќе тргнеме, некогаш, пак, како што ќе ни се погоди к’сметот. Некогаш разговор на маса со неколкумина од еден град ќе ти раскаже многу за градот, некогаш, пак, прошетка во црна темница или по жештини од +40 степени ќе ти раскажат многу за луѓето и за градот што го создале: зошто баш таков, зошто е таков биоритамот на денот, зошто коритото на реката е пренасочено и што сè е способен да направи нивниот заеднички дух.

Работиш и како туристички водич. Значи, неизбежно е да ги раскажуваш и „големите“ приказни, веројатно и по некое општо место. Како држиш рамнотежа помеѓу големите и малите наративи, помеѓу историските приказни и урбаните легенди?

Ја сакам работата како туристички водич и решив најголемиот дел од моите професионални ангажмани да го посветам на тоа, кога сфатив дека е тоа дејност во која можам да си играм со сите форми на креативност со кои четири, речиси пет децении се занимавам. Секое излегување низ градот може да биде приказна за себе. Постои стандардна програма, низ која го вденуваш конецот на прошетката, но секогаш има простор за непредвидени радости што ќе ти се појават на патот. Секоја група посетители е приказна за себе: луѓе дојдени од разни краишта на светот, секој со свои специфични интереси, секој со свој табиет. Градот е поинаков кога го раскажуваш на македонски, поинаков на турски, поинаков на англиски. Некогаш на прошетката ќе се придружат уличните кучиња, со кои веќе добро се познавате, некогаш случајно ќе сретнете стар познајник, кој не сте го виделе одамна, кој на некој начин е интересна приказна токму спроти интересите на човекот во килт, тргнат со стар автомобил од Шкотска накај Јужна Африка. Понекогаш е како во училница, кога учителот треба да најде начин да го одржи вниманието и на расеаниот ученик, интервенирајќи токму со неговите интереси, кои веќе ги насетил. Балансот е дресингот на салатата, која ти е позната, а токму тука ти е посебно убава.

Со оглед на тоа дека текстовите првично се објавувани во неделник, дали очекуваше тие да го надминат „рокот на траење“ карактеристичен за новинските текстови?

Ќе бидам неискрен ако речам не. Да. Бев свесен дека си имам работа со приказни што допираат многу луѓе и цели генерации и токму тоа, не ретко, го правеше предизвикот до последните атоми сила исцрпувачки: како да ја поставиш приказната, како да ја додржиш концентрацијата да останеш докрај фер и непристрасен, како да го управуваш драмскиот набој за да го одржиш вниманието до крајот на приказната, честејќи ги низ наративот читателите со неочекувани возбудливи изненадувања. Од другата страна, притисокот од редакцијата, каде што се очекува процесот да тече глатко како на фабричка лента, каде што четивото од страниците на рубриките „Култура“ и „Живот“ се очекува што побргу да биде „проплескано“, за да има доволно време за работа со „посериозните“ рубрики. Огромна благодарност на колегите за трпението!

Во „Урбани легенди“ претежно се застапени приказни од Скопје, иако ова не е чисто скопска книга – во неа има приказни од Битола, Велес, Охрид, Струга… Колку денешното Скопје те провоцира да продолжиш со слични хроничарски потфати?

Некогаш му бевме поголеми пријатели на градот и бевме посочувствителни едни кон други. Да ни беше сопружник, до сега можеби и ќе нѐ имаше напуштено. Како што ми белее брадата се обидувам колку што е можно повеќе да ја додржам концентрацијата да не им наоѓам кусури на луѓето околу мене и што повеќе да се плескам по уста кога ќе се фатам дека го правам токму тоа. Така и со градот. На чисто сум дека треба да живееме во мир — јас со него и тој со мене — и да си помагаме, без да гледаме ред и да си фаќаме кусури. Фраер е тој што ќе даде повеќе, безусловно и без предумисла. Би сакал да носам маица со дедото „Авраам“ од The Simpsons, како вели „Го мразам овој век!“, но, и денешно Скопје има убави работи. Наш е изборот што ќе видиме — дали ќе бидеме муви или пчели, како што вели Св. Пајсиј Светогорецот.

За крај, една молба – дали би можел накратко да ја раскажеш последната интересна урбана приказна која си ја открил?

Ми се чини дека, дефинитивно, тоа е Кирил, еден прекрасен уличен свирач, кој низ годиниве свири на потегот од ќошето кај некогашна Коцка до скулптурата со питачот на улица „Македонија“. Свири на една намачена акустична гитара, можеби намачени му се и прстите свирејќи на неа, но репертоарот!? О, репертоарот! Во само една секвенца слушање ќе ви се открие многудецениско студиозно, монашки посветено истражување на репертоарот на Бах, Хендл, Скарлати.. родени една година пред Пиколомини да го запали Скопје. Каков блесок во очите може да разбуди само едно, прецизно, прашање за градењето на прстометот, додека го свири Бах, Bourrée во Е мол! Ај, после, ако можеш, не го сакај Скопје!?


Интервјуто со Васко Марковски го водеше Иван Шопов.

Книгата „Урбани легенди“ од Васко Марковски е наше издание во монографската едиција Плочка и е достапно за продажба. Книгата беше претставена пред книжевната публика на 27 јануари, во рамките на второто издание на фестивалот ArtArea / Артерија. Претставувањето го водеа Иван Шопов и Александра Јуруковска, како промотори и соговорници на авторот.

V_Markovski_2 V_Markovski_3 V_Markovski_4 Урбани_легенди_1 Урбани_легенди_2

Марлен Хаусхофер – Мансарда

Превод од германски јазик: Катерина Јосифоска страници: 205 формат:195×125 цена:250

„Се омажив за граѓански маж, му водам граѓанско домаќинство и морам да се однесувам следствено на тоа. Вечерта во мансардата е доволна за моите неграѓански отстапувања.“

Мансардата од нејзината куќа е единственото место што ѝ припаѓа само нејзе. Таму се повлекува сопругата на адвокат и мајка на две речиси возрасни деца за да слика и да побегне од своето делумно банално секојдневие. И таму се соочува со своето минато кога еден ден ќе почнат да ѝ пристигнуваат писма во кои нема ништо, освен листовите на дневникот што пред многу години го напишала самата, во едно време на кое не сака да се сеќава…

Мансарда.pdf

Нарачај

Златко Ѓелески – Понор

страници: 351 формат: 185×120 цена: 300

„[…] Понор е збирка раскази, во кои авторот Ѓелески продолжува, со уште порадикална потреба, да ги истражува и да ги поместува креативните потенцијали на современиот, урбан и нему лично омилен – хорор-жанр, како и предизвиците на т.н. поетика на стравот, втемелена врз сознанијата дека стравот е основната и најискрена од човековите емоции. […]“

Елизабета Шелева

 

„Оваа книга почнав да ја пишувам со цел да ја проширам картографијата на мојот литературен свет и да ја прикажам сенката што ја пушта големиот град што ги привлекува сите жители кон своето јадро, со ветувањето за подобра иднина. Понор е град во кој, доколку еден жител одлучи да живее според туѓ терк или има намера да диктира туѓ живот, неговото тело станува транспарентно и лесно за запоседнување од неговиот двојник… Градот го третирам како жив организам што се храни од несреќата на неговите жители.“

Златко Ѓелески

Понор.pdf

Нарачај

Маргарет Атвуд – Алиас Грејс

Превод од англиски јазик: Кристина Димкова страници: 558 формат:195×125 цена:600

1843 година – Грејс Маркс е осудена на соучество во бруталното убиство на својот работодавец и на неговата домаќинка. Одлежувајќи ја доживотната казна, тврди дека целосно го загубила сеќавањето. Некои сметаат дека Грејс е невина, ангажираат за помош специјалист за ментални болести. Докторот ја ислушува приказната на Грејс, се повеќе приближувајќи ја до денот што таа не го памети. Какви спомени ќе успее да евоцира? Дали Грејс навистина извршила убиство?

Маргарет Атвуд создава – врз основа на вистинската приказна на една од најзагадочните и најпознати жени од XIX век – восхитувачка, потресна и вознемирувачка приказна за сексуалноста, свирепоста и таинственоста.

Алиас Грејс.pdf

Нарачај